10. Zmień swoje życie

Przez ostatnie dni miałam totalny mętlik w głowie. Olek nie odzywał się od tamtego wieczoru, a Michał tym bardziej. W myślach lawirowałam pomiędzy jednym a drugim i nie wiedziałam sama, czego chcę. I kogo. Olek do tej pory był nieosiągalny, a teraz obawiałam się, że nie potrafię już zwyczajnie się z nim przyjaźnić. Za Michałem zaczęłam tęsknić. Wiele razy chwytałam za telefon, żeby napisać, ale duma mi nie pozwalała. Przecież nie zrobiłam niczego złego, a on zerwał ze mną przez telefon. W głębi serca chyba nie chciałam, żeby to był koniec.

W piątek Monika pytała mnie, czy między mną a Olkiem coś zaszło. Powiedziałam, że fizycznie nic nie zaszło, ale mało brakowało. No i moje myślenie na jego temat się zmieniło. Zasugerowała, że powinniśmy o tym porozmawiać.

- Nie chcę z nim o tym rozmawiać. On ma dziewczynę.

- Trudna sytuacja – przyznała.

Jakbym tego nie wiedziała. Jej sytuacja była prostsza. Zdążyła już się spotkać z Dorianem i była bardzo zadowolona, że oszczędzili sobie rozmów w stylu „co dalej” albo „nie spieszmy się”. Chłopak przywitał ją pocałunkiem w usta i złapał za rękę, co wyjaśniło sytuację od razu. Wszystko stało się tak naturalnie.

O całej sytuacji i moich wątpliwościach opowiedziałam Soni.

- Odpuść sobie z Olkiem. Wiesz dobrze na moim przykładzie, że przyjaźń z chłopakiem, który coś do ciebie czuje, nie jest bezpieczna.

- Przecież nadal przyjaźnisz się z Damianem.

- Ale on nadal na coś liczy! Po premierze nowej płyty One Direction wysłał mi piosenkę, w której śpiewają, że „możesz do mnie zadzwonić, gdy jesteś samotna, będę twoim tymczasowym rozwiązaniem”. Nie chcę go traktować jak koło ratunkowe!

- Powiedz mu to.

- Nie chcę go stracić – jęknęła. – Już raz prawie to się stało.

Historia Soni i Damiana jest tak zawiła jak piosenki jej ulubionego zespołu. Chłopak zakochał się w niej niedługo po tym jak się poznali, a przedstawił ich sobie Mikołaj – ówczesny chłopak Soni, a brat cioteczny Damiana. Zaprzyjaźnili się bardzo i nierzadko Sonia toczyła o to wojny z Mikołajem. Jak postanowiła wyprowadzić się z domu i wyjechać na Pomorze, chłopak z nią zerwał. To znaczy dał jej ultimatum, a ona po prostu nie wybrała jego. Damian ciągle był za nią, jeździł do niej gdy tylko tego potrzebowała i w końcu się przespali. Obiecali sobie, że to nie zniszczy ich przyjaźni, a niedługo potem Sonia wróciła do Mikołaja. I to był ten moment, kiedy ich przyjaźń wisiała na włosku. Kontaktowali się bardzo mało i mojej siostrze było z tym bardzo źle, ale nie chciała go męczyć. Po roku Mikołaj ponownie zerwał z Sonią i Damian znowu został jej najlepszym przyjacielem. Teraz siostra kręci ze swoim sąsiadem, a jej przyjaciel liczy na coś więcej. Pokręcone, prawda?

- To nie wiem. Nie wiem, co ja mam zrobić, a co dopiero komuś radzić. To wszystko jest takie…

- Trudne – dopowiedziała. – Racja. Co tam w domu?

To była sobota. W niedzielę rano odczytałam wiadomość od Michała z dwoma linkami.

One Direction? Od kiedy on zna One Direction? – zastanawiałam się i kliknęłam w pierwszy link. Odesłało mnie do testu piosenki „What a feeling” [link]. Długo ją interpretowałam. Zajrzałam na drugą stronę. „Walking with the wind” [link]. Ta bardziej do mnie przemówiła. Zadzwoniłam do siostry.

- Siemaneczko, co tam?

- Rozmawiałaś z Michałem?

Chwila zawahania.

- A co?

- Jakim cudem wysłał mi teksty piosenek One Direction?

- Nie wiem – odpowiedziała z wahaniem.

Wiedziałam, że kłamała.

- Przyznaj się, będzie nam prościej. Nie mam pretensji, tylko potrzebuję pomocy w interpretacji.

- Która piosenka?

- „What a feeling”.

- Czego nie rozumiesz?

- Przesłania.

- Po pierwsze jest tam fragment, że „w jej oczach nie ma kłamstwa”, a to znaczy, że ci wierzy i wie, że jesteś z nim szczera. Po drugie, chciałby wiedzieć, jakie to uczucie być przy tobie teraz, bo jest samotny i chciałby cię przytulić. Pyta się ciebie, czy jest już za późno i, czy ma coraz mniej czasu. A w końcu daje do zrozumienia, że „łańcuchy”, czyli przeszkody, które cię powstrzymują nie mają znaczenia. Jednym słowem: odezwij się do niego.

- Sama to wszystko wymyśliłaś?

- Trochę tak, a trochę nie. Napisał do mnie o pomoc i podsunęłam mu te piosenki. Z tą piosenką też miał trochę problem, ale jak zaczęłam, to on sam dokończył. W „Walking with the wind” wszystko sam zrozumiał. Sam ją wybrał.

Nie wiem czym byłam bardziej zaskoczona: tym, że zwrócił się do mojej siostry o pomoc czy tym, że interpretował piosenki boysbandu.

- To co mam zrobić?

- Napisać do niego!

Dla niej to było proste. Dla mnie niekoniecznie, bo nadal miotałam się między nim, a Olkiem. Wiem, jak idiotka, ale chciałam, żeby ta sprawa była rozwiązana.

Po południu nadal siedziałam i dumałam nad tym wszystkim, kiedy przyszła Monika.

- Co tam? - Zapytała.

W pierwszym momencie jej nie usłyszałam. Wpatrywałam się w ścianę i zajęta byłam swoimi myślami.

- Halo? - Musiała powtórzyć, żeby do mnie dotarło.

Spojrzałam na nią.

- Słucham?

Dopiero poczułam, że mam w oczach łzy. Nie byłam taka twarda, za jaką uchodziłam.

- Pytałam: „co tam”?

- Wiesz co, muszę się przejść... – podjęłam szybką decyzję.

Wytarłam oczy i wstałam z łóżka.

- Jesteś pewna? Może chcesz pogadać?

- Nie, dzięki - założyłam bluzę. - Niedługo będę.

Nogi poniosły mnie na ławkę, na której siedziałam kiedyś z Olkiem. Podkuliłam nogi i oparłam brodę o kolana. Nie wiem już sama, czego chcę. Czy tego, żeby Michał zadzwonił pierwszy i odniósł się do piosenek, czy żeby się nie odezwał? A może to ja powinnam zadzwonić? Byłam smutna i jednocześnie wściekła na siebie, że rozpaczam jak nastolatka.

Wtedy zadzwonił telefon. „Olek” - wyświetliło mi się na ekranie. Oczywiście, w takiej chwili!

- Słucham?

- Gdzie jesteś?

- A co?

- Monika się o ciebie martwi i wysłała mnie na zwiady.

- Monika... Dobrze, że pozostaliśmy wobec siebie szczerzy.

Westchnął.

- Ja też się martwię, ok? Nie chciałem się odzywać i mieszać ci w głowie. Wiesz, że mam dziewczynę – powiedział smutno. Więc wszystko się wyjaśniło.

- Nie rozumiem, o co ci chodzi. Nic do ciebie nie mam, a wtedy nic się nie stało. Koniec tematu.

- To gdzie jesteś?

- Po co ci to? Powiedz Monice, że nic mi nie jest.

- JA chcę się z tobą zobaczyć.

Potrzebowałam go, nie oszukujmy się. Między nami nic nie będzie, ale nadal czułam potrzebę, żeby był blisko mnie.

- Jestem na „naszej” ławce.

- Zaraz będę.

Jak obiecał, tak zrobił. Bez słowa usiadł koło mnie i mnie przytulił. Nie chciałam mu nic tłumaczyć. Z oczu popłynęło mi kilka łez, które szybko otarłam. Olek wyjął z kieszeni orzeszki paprykowe i podał mi paczkę. Drugą miał dla siebie.

- Nasze dwa znaki rozpoznawcze? Ławka i orzeszki?

- Brakuje trzeciego - wyjął z kieszeni słuchawki i podał mi jedną. Z odtwarzacza puścił płytę NBT.

Teraz było idealnie. Oparłam głowę o jego ramię i tak siedzieliśmy.

- Lepiej? - Zapytał mnie w końcu przyjaciel.

- Yhm. Dzięki.

- Nie ma za co. Od tego ma się przyjaciół.

Od czego właściwie ma się przyjaciół?

Od pocieszania, od wspierania i opieprzania, gdy potrzeba. Od otarcia łez i motywowania do działania. Od tego, by pomogli Ci zmienić życie, kiedy nadejdzie czas.

- Faceci są beznadziejni!

Z takim powitaniem wparowała do pokoju Klaudia. Rzuciła na swoje łóżko torbę, kurtkę i wyszła. Był już wieczór. Obie z Moniką leżałyśmy i czytałyśmy książkę. Spojrzałyśmy na siebie zdziwione. Blondyna przewróciła oczami, a ja się cicho zaśmiałam.

Po chwili ruda wparowała ponownie z krzykiem.

- Umawia się ze mną, ja marnuję czas na przygotowanie i dojazd, a on w ostatniej chwili odwołuje i nawet nie zaprasza mnie na kolejne spotkanie!

- Po pierwsze: nie krzycz - powiedziała stanowczo Monika. - A po drugie: kto cię wystawił?

- Filip!

- Jaki znowu Filip?

- Ten z klubu, co go poznałam w piątek.

- Ten z którym się całowałaś, a potem na chama wzięłaś numer i wydzwaniałaś do niego?

Klaudia spojrzała z wściekłością na Monikę.

- Tak, ten - wycedziła. - Jakiś problem?

- Żaden! Przynajmniej dla mnie. A dla ciebie?

- Po cholerę się ze mną umawiał?

- Booo... nie dałaś mu innego wyboru?

Tak najczęściej wyglądała wymiana zdań między nimi. Klaudia opowiadała nam o swoich podbojach (a właściwie porażkach), natomiast Monika ją gasiła i podśmiewała się. Ja siedziałam z boku i śmiałam się po cichu z ich kłótni.

- Mógł odmówić!

- Jak? Praktycznie nie dałaś mu dojść do słowa póki się nie zgodził.

- Bo mi zależy?!

- Zależy?! Na chłopaku, z którym się przelizałaś i nic o nim nie wiesz?

- Gdybyś mi nie ukradła Doriana, byłoby inaczej!

- Gdybyś była mądrzejsza Dorian by nie uciekł od ciebie! Sam powiedział, że robisz się zbyt nachalna - Monika spuściła wzrok na książkę. Dla niej dyskusja była zakończona, ale dla Klaudii to był dopiero początek.

- Sugerujesz, że jestem głupia?

- Sugeruję ci grzecznie, żebyś zajęła się czymś pożyteczniejszym i przestała się w końcu uganiać za facetami, którzy mają cię gdzieś - blondynka nawet nie podniosła wzroku.

- Dziewczyny, przestańcie - wtrąciłam się. - Łeb mi pęka.

- Taka jesteś mądra? Jakoś nie widzę, żebyś ty się zajmowała czymś pożytecznym. – Ruda nic sobie nie zrobiła z mojej prośby.

- Słabo patrzysz - ponownie wzruszyła ramionami.

- A gdzie twój Dorian, skoro tak mu na tobie zależy? Widziałaś się z nim chociaż?

- Oczywiście, że widziałam. Ale ja nie myślę o nim dwadzieścia cztery godziny na dobę i nie muszę z nim spędzać każdej wolnej chwili. W odróżnieniu od ciebie mam też inne zajęcia.

- Ciekawe jakie.

- Srakie - tym razem podniosła na nią wzrok, ale było to mordercze spojrzenie. - Odwal się ode mnie, bo mam cię już dosyć! - Nawet wstała. Teraz zaczynało się przedstawienie. - Latasz za tymi chłopakami jak nienormalna! Nic ci z tego nie przychodzi i nie wyciągasz wniosków! Kiedy ty w końcu zrozumiesz, że jak coś ma się zdarzyć to się zdarzy i przestań to robić na siłę!

- Przeznaczeniu trzeba pomóc.

- To pomagaj. Najlepiej rzuć studia, idź i usiądź na ławce pod Plazą i wypatruj swojego księcia! To najlepsze zadanie dla ciebie.

- Ale ty jesteś wredna!

- Boże, dziewczyny! - Ręce mi się już załamywały na ich zachowanie.

- Jestem szczera i to cię boli. Boisz się spojrzeć prawdzie w oczy.

- Skoro jesteś taka idealna to naucz mnie tego – chyba załamywał jej się trochę głos.

- Ciebie nie da się niczego nauczyć, bo jesteś zbyt uparta.

- Starczy – poderwałam się. – Uspokójcie się już, bo zaraz cały akademik się zleci. Nie można spokojnie porozmawiać? – Stanęłam prawie między nimi.

- Jak mam spokojnie rozmawiać jak ona pieprzy takie głupoty? Proste rzeczy do niej nie docierają.

Ktoś zapukał do pokoju.

- Mówiłam? Proszę!

Do pokoju wszedł zmieszany Olek.

- Świetnie, że jesteś – złapałam telefon z łóżka. – Mam dosyć ich ciągłych kłótni – krzyknęłam i  nie odwracając się, pociągnęłam za sobą Olka, wyszliśmy z pokoju i trzasnęłam drzwiami.

- Co się stało?

- Daj spokój – machnęłam ręką i założyłam buty. – Ciągle się sprzeczają.

- O co?

- O wszystko. – Wzięłam kurtkę i wyszliśmy. – Przepraszam, nie zapytałam, co chciałeś.

- Właściwie przyszedłem do was posiedzieć, ale możemy się przejść.

- Będę wdzięczna.

Przespacerowałam się z Olkiem wkoło osiedla, a gdy wróciłam w pokoju była cisza jak makiem zasiał. Nie spoglądając nawet na żadną ze współlokatorek, usiadłam do laptopa i milczałam.

- Majka? – Zagadnęła Klaudia.

Spojrzałam na nią obojętnie.

- Przepraszam. Wyjaśniłyśmy już sobie wszystko z Moniką.

- Świetnie. Ciekawe do kiedy będzie spokój.

- Nie obiecuję, że na zawsze – wtrąciła Monika, - ale postaramy się dogadywać bez krzyków i czepiania się.

- Postanowiłam popracować nad sobą. Koniec gadania o facetach i rozpaczliwego szukania chłopaka. Teraz ja jestem najważniejsza.

- Cieszę się.

Nie wierzyłam w nią. Serio. Podejrzewam, że Monika też.

- Żeby było Klaudii łatwiej my też coś w sobie zmienimy – oświadczyła blondynka.

Spojrzałam na nią zła.

- Słucham?

- Daj spokój, na pewno jest coś, nad czym chciałabyś popracować, ale nie miałaś okazji, a w grupie raźniej. Ja rzucam palenie i odkładam na samochód.

Teraz to mnie zszokowała. Wytrzeszczyłam na nią oczy.

- Co zrobisz? Rzucisz palenie?!

- Tak, wiem! Mówiłam, że prawdziwe Francuzki palą, ale ostatnio nie mam w ogóle ochoty. Przeznaczę tą kasę na coś pożyteczniejszego.

Nadal byłam w szoku.

- Zadziwiasz mnie.

- A ty co zmienisz?

Zastanowiłam się chwilę.

- Zacznę publikować swoje opowiadania.

- W końcu! – Monika uniosła ręce do góry. – Czekałam na ten moment!

Podsyłałam Monice trochę swoich tekstów i namawiała mnie, żebym je umieściła w sieci, ale nie byłam gotowa.

- Jednak to nie jest duża zmiana w twoim życiu. Musisz wymyślić coś, nad czym będziesz pracować. Praca nad sobą, rozumiesz?

- Ok. To może… Zacznę od napisania do Michała, pogodzenia się z nim i nie narzekania na niego. A potem zacznę ćwiczyć jogę.

- Może być. To co, od jutra? – Podekscytowana Klaudia aż wstała.

- Od jutra? Zmiany wprowadza się OD DZISIAJ.

Dziewczyny jeszcze chwilę pogadały o „wielkich zmianach”, a ja wyszłam, żeby zadzwonić do Michała. Odebrał po drugim sygnale.

- Majka, nareszcie! – W tle słychać było wiatr.

- Możesz rozmawiać?

- Pewnie!

- Chciałam ci podziękować za piosenki. Dużo mi dały do myślenia. Swoją drogą bardzo sprytne prosić moją siostrę o pomoc.

- Nie wiedziałem co robić! Miałem nadzieję, że nie potraktowałaś tego poważnie, a ty milczałaś tyle dni i już się bałem, że to koniec. Postąpiłem tak debilnie, przepraszam cię za to! Wierzę, że Olek jest tylko kumplem i ufam ci.

- W porządku. Ja też przepraszam, że dałam ci powód do zazdrości. Wiesz, byliśmy trochę podchmieleni, weseli… Nie mieliśmy niczego złego na myśli…

- Wiem, kochanie, wiem. Rozmawiałem z Olkiem.

- Rozmawiałeś?

- Tak. Dzień po imprezie. Zapewnił, że między wami nic nie ma, bo przecież jest zajęty. Olek to równy gość. Wybaczysz mi? Nie jest za późno?

- Oczywiście, że nie. Kocham cię, Michał.

- Ja ciebie też.

I właśnie w ten sposób znowu byłam z Michałem. Mam nadzieję, że tym razem będzie już dobrze i nie będziemy się kłócić o pierdoły. Może potrzebowaliśmy takiego „wstrząsu”, żeby docenić siebie wzajemnie. Zobaczymy, co czas pokaże.

Fot. Sandra Czarniecka

~ * ~

Witajcie! :) Ta część miała być w poniedziałek, ale nie miałam weny. Naprawdę! Nie chciałam puszczać badziewia, a teraz myślę, że Wasza cierpliwość się opłaciła :)

Nie mogłam nie wspomnieć w opowiadaniu o One Direction :D Majka za nimi nie przepada, ale Sonia ich uwielbia i nie bez powodu doradza właśnie te piosenki :D  Chodziło mi też o teksty, a te mi bardzo pasowały.

Kolejna część już niedługo i nadal apeluję o fajne miejsca w Lublinie! Kończą się zawirowania z Michałem i w końcu dojdą do porozumienia :)
Dorzuciłam też stronę "Księga gości", żeby stali czytelnicy mogli pozostawić jakiś ślad po sobie skoro nie chcą komentować każdej części ;) Może ktoś się pojawi (mam taką nadzieję).

Buziaki :* :*