3. Kim dla mnie jesteś?

W drugi weekend października pojechałam do domu. Za radą Moniki twardo sobie postanowiłam, że zapytam Michała jak to z nami jest. W głowie miałam wiele kombinacji tego pytania, a i tak na pewno wyjdzie to spontanicznie. Michaś czekał na mnie już na dworcu. Przywitał mnie soczystym buziakiem i czerwoną różą. Czy miałam jakiekolwiek wątpliwości? Owszem, bo nic nie zostało powiedziane wprost, a ja lubię konkretne sytuacje.

Najpierw pojechaliśmy do niego, bo przygotował dla mnie drugie śniadanie. Potem usiedliśmy przy kawie i kazał mi opowiadać o Lublinie.

- Od czego zacząć?

- Jak twoje współlokatorki?

- W porządku. Z Moniką może nie jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami, bo trochę się różnimy charakterami, ale dogadujemy się.

- Jak to: różnicie się charakterami?

- Ona jest taka… trochę powściągliwa. Bardzo prostolinijna i dosadna. Wali prosto z mostu, czasem nie patrząc czy jest to na miejscu. Jest bardzo szczera i to w niej lubię najbardziej, bo zawsze mi obiektywnie powie jak jest i nie czai się. Ja często boję się powiedzieć komuś innemu prawdę, obawiam się jak zostanę odebrana i takie tam. Ona nie ma czegoś takiego. Czasem mi to przeszkadza, ale jak się nad tym zastanowić to ogromne zalety. Poza tym utrzymuje porządek, jest bardzo elegancka. Ma tak niewiele ubrań w porównaniu do mnie, a zawsze wygląda odpowiednio do okazji i emanuje kobiecością.

- Ty też emanujesz – wtrącił z uśmiechem.

- Wiesz, ale ja lubię się ubrać w dresy, czasem mam nieumyte włosy albo związane byle jak, a ona nie. Zawsze wygląda dobrze, nawet w piżamie.

- To musi być spora presja. Nie uważasz, że to trochę męczące?

- Sęk w tym, że ona nie musi się bardzo starać. Myślę, że od małego była tak wychowywana i teraz ma to tak opanowane, że nawet nie zwraca na to uwagi.

- A wiesz o niej coś więcej? O rodzinie itp.?

- I właśnie to jest według mnie jej wada: niewiele mówi o sobie. Wiesz, dla mnie to normalka, że jak już kogoś poznaję bliżej to mówię więcej, nawet o prostych rzeczach, a ona wręcz przeciwnie. Wiem tylko, że nie ma rodzeństwa, jest z Kielc i mieszka tam z mamą i jej facetem. Na fejsie też nie ma wiele informacji. Wszędzie tylko strony o Paryżu, wrzuca jakieś piosenki i dużo zdjęć przyrody. Żebyś widział, jaką miała radochę jak zżółkły liście!

- Jest nieufna, to nie wada.

- Przecież może mi zaufać! Z resztą powiedzenie kilku słów o ludziach z liceum nie wymaga wielkiego zaufania.

- A pomyślałaś o tym, że może nie chce do tego wracać? Może celowo poszła na studia gdzie indziej, żeby zostawić za sobą przeszłość.

Och, jak ja nie cierpię jak ktoś mnie gasi! A Michał robił to często. Z drugiej strony… może faktycznie ma rację? Niektórzy potrzebują więcej czasu, żeby zaufać komuś obcemu.

- A ta druga? – Zmienił temat zanim mu odpowiedziałam.

- Klaudia z kolei to istny szatan. Wszędzie jej pełno i nierzadko nieźle się gryzą z Moniką. Ma bajzel na łóżku, ciągle o czymś zapomina i za dużo gada. Ale jest sympatyczna i bardzo chętna do pomocy. Może o czymś nie mieć pojęcia, ale nie zaprzestanie, dopóki nie doprowadzi sprawy do końca.

- Co studiuje?

- Stosunki międzynarodowe na drugim roku.

- Aha. Mów dalej.

- I jest nieprawdopodobnym lepem na chłopaków! Mówię ci, gdzie tylko się pojawi, cała uwaga skupiona jest na niej! Jak dla mnie czasem za bardzo przesadza z flirtami i w ogóle. Nie ma faceta, ale ma straszne parcie na to. Podrywa chłopaka jednego za drugim. Ciągle nam opowiada jak to zagadała chłopaka w autobusie, uśmiechnęła się do przystojniaka na uczelni albo pisała z nowo poznanym kolegą. Tylko wiesz co, nie ma w tym co robi niczego żenującego. Po prostu jest otwarta i obrała sobie taki priorytet.

Wtedy zadzwonił do mnie telefon.

- To mama – oznajmiłam Michałowi i odebrałam. – Cześć, mamuś!

- Cześć, Majeczko. Już w domku?

- Nie, jestem u Michała.

- Aha – po głosie usłyszałam, że się uśmiecha. – Kiedy go w końcu poznamy?

Spojrzałam na niego. Słyszał na pewno to pytanie, bo siedzieliśmy blisko siebie, a moja mama głośno rozmawia przez telefon. Zerknął na mnie i się uśmiechnął. „Jutro” – szepnął.

- Michał mówi, że jutro.

- Trzymam za słowo. Kończę o piętnastej, jakby co to obiad jest w lodówce.

- A co będzie?

- Jak myślisz?

- Biały barszcz?

- Oczywiście.

Biały barszcz to moja ulubiona zupa, a moja mama ma taki fantastyczny przepis, że człowiek się rozpływa! Zawsze jak wracałam do domu gotowała mi biały barszcz.

- To super!

- Może Michał też ma ochotę?

- Pewnie ma, ale się do tego nie przyzna – zaśmiałam się i unikałam jego wzroku.

- Niech przyjdzie w końcu!

- Przyjdzie, przyjdzie. Kończę, mamuś.

- Ok. To do zobaczenia.

- Pa!

- Naprawdę mam przyjść? – Zapytał, gdy się rozłączyłam.

- Czemu nie?

- Nie wiem. Chcesz mnie przedstawić swoim rodzicom?

- Tak?

Uśmiechnął się szeroko.

- Tak oficjalnie?

Odwróciłam wzrok i sięgnęłam po kubek z kawą.

- Chyba tak.

- W porządku.

To był ten moment. Teraz, albo nigdy!

- Michał, jako kogo mam cię przedstawić?

- Jak to?

Jaki on niedomyślny!

- Kolegę, przyjaciela, chłopaka czy kogo? – Nadal unikałam jego wzroku. Chyba nie zapytałabym, patrząc na niego.

- A jako kogo chciałabyś mnie przedstawić?

Westchnęłam.

- Spójrz na mnie – złapał mnie pod brodę i odwrócił głowę tak, żebym na niego spojrzała. – To jak?

- Michał, ja nie wiem, jak to z nami jest. Mówię dziewczynom o tobie, ale nie wiem jak cię tytułować – „mój chłopak Michał” czy „mój kumpel Michał”.

- Całowałabyś się z kumplem? Albo przytulała?

- Nic nie zostało powiedziane wprost.

Ciągle spuszczałam wzrok. Czułam się zażenowana tą rozmową, ale to było nieuniknione. Po tym będzie już tylko lepiej. Miałam taką nadzieję.

- Chcesz, żebym poprosił cię o chodzenie?

- Byłoby łatwiej.

Zaśmiał się cicho. Ujął moje dłonie i czekał, aż spojrzę mu w oczy.

- Chcesz ze mną chodzić? – Uśmiechnął się tak słodko. Jak taki mały chłopczyk. Roześmiałam się.

- Dawno nie słyszałam tego pytania.

- Obiecuję cię nosić na rękach, kupować prezenty na rocznice, wstawiać z tobą zdjęcia na fejsa i czasem do ciebie przyjeżdżać. I nie będę flirtował z koleżankami z roku!

Ogarniacie absurd tej sytuacji? Mamy po dwadzieścia lat, a on mnie pyta o chodzenie jak w gimnazjum. Ale dosadniej nie można, to lubię!

- Spokojnie, nie musisz mi niczego obiecywać. Wystarczy, żebyś mnie kochał – palnęłam zanim się zastanowiłam. Tylko to powiedziałam i przeraziłam się.

- Już cię kocham – powiedział, patrząc na mnie czule. – Tyle mogę ci dać.

- Wystarczy w zupełności – szepnęłam i pocałowałam go.

- Nie odpowiedziałaś mi na pytanie, a tak bardzo chciałaś je usłyszeć – przerwał z udawanym oburzeniem.

- Tak, chcę z tobą chodzić.

 - Jupi! – Wrzasnął i wybuchliśmy śmiechem. – A teraz mnie pocałuj.

 Tak też zrobiłam.

Trochę nam się zeszło, zanim się od siebie odkleiliśmy. Pozostaliśmy w objęciu i Michał poprosił, żebym opowiadała dalej kogo poznałam.

- Przemka dziewczyna żyje w swoim świecie i nie zakumplowałyśmy się. To znaczy nic do siebie nie mamy, ale spotykamy się ani nic. Widzimy się jak wpadniemy na siebie w męskim akademiku. Dziewczyna Wojtka z kolei jest przemiła! Ma taki ciepły uśmiech i z miejsca się ją uwielbia! Bardzo do siebie pasują, chociaż ona jest bardzo wygadana, a on wręcz przeciwnie. Ale Karolina nadrabia za ich oboje. Kto tam jeszcze…? – Zastanowiłam się. – Ach, zapomniałabym o najważniejszych! Będąc u chłopaków poznałam Olka i Julka z pierwszego roku informatyki i Mateusza z psychologii. Też są tacy pozytywni i tyle z nimi śmiechu, że nie raz nie wyrabiam! I tak poza tym to poznałam jeszcze jakiś chłopaków i dziewczyny na imprezach w męskim, ale nawet imion nie pamiętam, bo tam się przewijają jedni za drugimi.

- Za dużo ludzi czy alkoholu?

- Ludzi! Nie piję dużo.

- Ja myślę. A na uczelni w porządku?

- Tak. Wykładowcy jak na razie wydają się mili i czuję, że będzie w porządku.

- To dobrze. A tak poza tym to są u was w akademiku jakieś pokoje dla gości? Bo podejrzewam, że u ciebie nie mógłbym spać.

- Nie, co ty! Portier by chyba osobiście się pofatygował na dziesiąte piętro, żeby cię wywalić. Są jakieś pokoje gościnne, ale one są owiane legendą normalnie i każdy ma własne teorie jak to z nimi jest. Ale zapytam, jeśli chcesz.

- Zapytaj. Może kiedyś do ciebie wpadnę.

- Nie „może” tylko „na pewno”!

Następnego dnia przedstawiłam Michała rodzicom, a wieczorem (jak to się śmialiśmy) zalegalizowaliśmy nasz związek na Facebooku. Monika napisała do mnie sms-a, że posłuchałam jej rady i bardzo się cieszy, że pomogło. Odpisałam, że częściej się muszę jej radzić, na co ona odpowiedziała, że zawsze służy pomocą. Może i nie opowiada o sobie, ale wiem, że mogę na nią liczyć. Tak samo jak na mojego CHŁOPAKA. Życie naprawdę zaczęło mi się układać.

Fot. Olga Miziuk
Na zdjęciu: Ola i Marek

~ * ~

Hej! Hej! Hej! :) W "Zainspirowanych" trochę zaległości, ale w tym tygodniu wszystko wyrównam :) Jutro powinna pojawić się kolejna część :) Jak Wam się podoba do tej pory? Proszę, napiszcie mi, co myślicie, bo nie wiem jak mi idzie tak naprawdę. Liczę na Waszą opinię :*

 Chcę jeszcze podziękować Oli i Markowi za udostępnienie swoich zdjęć i pomoc w zrealizowaniu moich wizji :D :* Jesteście kochani :*